Ne olacak ki;
Neler gördük neler yaşadık.
Ne acılar ne ayrılıklar yazdık…
Duyguların darmadağın ettiği günleri de yaşadık.
Ölümün kıyısından döndük.
Bir zamanlar gazetelerin üçüncü sayfasında bir cinayet haberi olarak anılabilecek kadar karanlık anların içinden geçtik…
Şimdi mi?
Komando gibiyiz be gülüm.
Düşüyoruz;
Her seferinde yara bere içinde kalkıyoruz.
Kanımızı siliyor, kirimizi alıyor, üzerimizdeki tozu toprağı temizliyor ve yeniden yola koyuluyoruz.
Acımız, ilacımız oluyor.
Yaralarımız kabuk bağlıyor, izleri ise hatıramız olarak bizimle kalıyor.
Yazdıklarımız, genel duygularımıza tersmiş gibi olsa da, aslında bizi dimdik ayakta tutan içimizdeki “ben” duygusu var ya.
İşte bütün mesele o…
İçimizdeki girdaplar.
Suskunluğumuz.
Gururumuz.
Onurumuz.
Yükümüz..
Herşeye rağmen zorlukları göğsümüzde yumuşatıp, eldeki mutluluklarla yola devam edişimiz.
Bazen inat ile,
ama en çokta,işte içimizdeki o ” Ben” duygusu ile…
Hayatın ağır hesabını yaşayıp öğrendik.
Ve hala yaşıyor ve hala öğreniyoruz.
Diz çökmeden.
Vazgeçmeden.
Yıkılmadan.
Teslim olmadan.
Ağır hesaplar çok gerilerde kaldı.
Şimdi usulca güzellikler zamanı.
Rast gele.
Mümtaz YURDAER
13.07.2026
#mümtazyurdaer #yazıYORUM
