Işıktır yıldızlar.
Yoldaşımdır ay.
Umudumdur güneş.
Yağmuru severim,
mavi gökyüzüne değildir arsız ve şımarık gülüşlerim.
Kara bulutlara sitemim.
Aydınlık bir isyan gibi…
Bilirim ki;
Yalnızlık karanlık.
Bazen güneşe çıkmak için,
“bir sen, bir mum, bir niyet,
bir de gülen gözlerim yeter.” derim…
Karanlıklar çoğalsa da ömürde,
gecelere emanettir sabahların aydınlığı.
Ben yine gülerek geçerim hepsinin içinden.
Zira;
İnsanın ışığı sönerse, her an her yer karanlıktır.
An’ı yaşarım.
Ne saate takılırım
Ne de zamanın eksilen yarısına…
İşime, aşıma, aşklarıma tutunur,
hayatı avuçlarımın içinden kaydırmam.
Zira bilmem.
Bu kaçıncı mevsim.
Ve daha kaç mevsimim var?
O nedenledir ki;
Ömür kısa derler;
ben aceleyi sevmem.
Çünkü bazen bir gün,
bir ömre bedeldir.
Yol yakındır, yolcun uzaktadır, tersi de düzü de eşsiz mutluluktur.
Bir yüreğe omuz vermek,
bir adımı birlikte atmak.
hem cesaret ister,
hem de iddialı bir harekettir hayata karşı.
Mesele;
Yolu kısaltmak değil,
Yan yana yürüyebilmektir…
Mümtaz YURDAER
23.02.2026
#AdanaŞairveYazarlarPlatformu
#mümtazyurdaer
#mümtazyurdaeryazıları
#mümtazyurdaerşiirleri
#yazıYORUM
