omeruney01@gmail.com
İnsanoğlunun başına gelen en büyük acılardan biri ‘kuyruk acısı’ olsa gerek! Geçmişe dayanan ancak bir türlü unutulmayan beceriksizlik, kibir ve sonrasında gelen haset (kıskançlığın ilkel olanı) duygusu; kişiyi her gün biraz daha krize sürükler.
***
Kuyruk acısı; vatandaşın kalp ritmini bozar, saçlarını döker, varsa şekerini tavan yaptırır. Ve kişi, tüm bunlardan kendisi sorumludur.
***
Kuyruk acısı bir çeşit manevi yaradır ancak kişinin ummadığı anda başına gelen kötü olaylar, kavgalar, ayrılıklar, kazalar ve ölümleri bu manevi yaradan kesinlikle ayırt etmek gerekir. Zira ikisi apayrı konulardır.
***
Allah kimsenin başına kötü bir olay getirmesin.
Keşke insanlar hayatı boyunca hep rahat ve huzurlu yaşasa…
Keşke herkes sırası geldiğinde toprakla buluşsa ama durum vaziyet böyle değil ne yazık ki!
***
Bugünkü yazıya konu edindiğimiz ‘acı’yı öyle biberle, isotla, Adana kebapla, soğanla, şalgam suyuna koyduğumuz acıyla tarif etmek imkansızdır.
***
Düşünün ki; hepimizde ‘ukte’ (içe dert olunan şey) kalan bir şeyler vardır. Anlayacağınız bahse konu acı, çok az görünen bir vaka değildir. Ama bu acının dışavurumunda insanın kendisini rezil etmesinin de bir anlamı yoktur.
***
Yani bir başkasını kötülemeye, yerden yere vurmaya çalışırken dönüp arkaya bakmak gerekir. Her sabah evden çıkıldığında aynayla yüzleşmek lazımdır. Yatağa başını koyduğunda vicdanının sesini dinlemek elzemdir. İnsanın evi camdansa başkasının evine taş atmamalıdır. Aksi halde, yeri geldiğinde tek lafla susturulup manevi yarasının üzerine tuz basılabileceğini öngörmelidir.
***
O nedenledir ki; acıyı dindirmek için başkasına çamur atmak yersizdir. Kişi istemeden bazen adileşebilir ancak tescilli adi olmak kelimeleri kifayetsizleştirebilir.
Oldu mu?
