
Kendi hayatın içerisinde bir düzen kurmak ve ondan çıkmayı unutmak.
Hep aynı şeyleri yapmak ve doğal akışmış gibi kabul etmek.
Yoksa hayat alıştığımız şeyleri bir daha bir daha yapmaktan mı ibaret?
Alıştığımız hayat her zaman hayal ettiğimiz hayatmıdır?
Tamam; alışkanlıklar, güvenli alan bizleri çok fazla da yormuyor.
Bildiğimiz yollar, bildiğimiz insanlar, sorun az, yokuşlar bile tanıdık, sıradan şeyler.
Oysa içinde bazen mutsuzluk bile barındırabiliyor.
Farkında olsak da terk edemiyoruz.
Çünkü değiştirdiğimizde karşımıza çıkabilecek olayların kötü olma ihtimali bizi tedirgin edebiliyor.
Bir şeyden vazgeçmek için, bazı şeyleri geride bırakmak ve cesur olmak mı gerekiyor acaba?
Evet bazen küçücük bir harekettir kocaman değişimleri başlatan.
Merak ettiğiniz bir sokağa girmek, çıkmaz olabilir geri çıkmayı gerektirebilir.
Ertelediğimiz hayaller gerçekleşmeyebilir.
Konfor alanı ve alışkanlıklarımızı sevmek ancak onların esiri olmamak önemli.
Yani kul olmadan, kül olmadan denemek gerekli.
Evet alıştıkça, yaş aldıkça iş daha zorlaşıyor.
Konfor alanı ve alışkanlıklar ile daha derin bağlar kuruluyor.
İnsan yaş aldıkça değişime daha fazla direniyor.
Yüzleşmek, değişmek, kendini ve hayatı tekrar yenileme cesareti göstermek bazen kaybetmek değil üzerindeki yüklerden kurtulmak ve hafiflemektir yenilenmektir belki de.
Mesele; ne yanlızlık ne de kalabalık.
Ne farklı şehir ne de farklı insanlar.
Farklı düzenlerde ya da farklı aktivasyonlarda hiç değil.
Mesele kendini bulmak.
Sormak lazım;
Ben nerdeyim, kimim, ne istiyorum, ne yaşıyorum, neyi değiştirebilirim?
Bu soru ve değişim için cesaret.
Yanılmayı göze alıp değiştirmeye çalışmak mı yoksa teşekkürlerle devam etmek mi?
Sanırım insan kendine bir şans vermeli.
Bazen hayat cesaret ettiğim zamanlarda daha çok anlam kazanıyor.
Öyleyse;
Herkesin canı cennete.
Ama unutmayalım ki;
Cennet de her zaman huzur bulduğumuz bir yer olmayabilir.
Mümtaz YURDAER
16.11.2026



