Sever adam, sever kadın.
Sevişirler..
Mutludur kadın,
Sonbaharın hışırtılı sessizliğinde
sarılır sevgilisine,
Yatar dizlerine, koklar sıcaklığını…
Dokunur adam kadına, kadın utanır.
Öper kadın adamı, adam gözlerini kapatır…
Kadın titrer, adam sarılır üşüyen sevgilisine…
Uyurlar…
Saat sesiyle uyanır adam.
Öperek uyandırır kadını.
Gerinerek gülümser kadın,
Adam dudaklarını büzer,
Çünkü kadın bunu çok sever.
Giyinir adam,
Kadın kalkmaz,
Sevgilisinin kokusuyla devam eder uykuya.
Açılıp kapanan dolap seslerini,
Adamın ayak seslerini,
Musluktan akan suyu dinler.
Sonra, sarılırlar..
Sevgilim der adam kadına,
Alabildiğine derin tek kelime, sevgilim..
Özledim diye cevap verir kadın,
Çok kelime yoktur onların sözlüklerinde.
Ne fazlasını ister kadın, ne de fazlasını verir adam.
Adamın sevgisi yeter kadına,
Kadının sevgisi ise hep fazladır adama.
Birden gider adam.
Etraf kararır,
Hava soğur,
Kadın sessiz yalnızlığında kalbindeki çığlıklarla boğuşur.
Yastığa gömer başını hıçkırıkları duyulmasın diye.
İçine akıtır gözyaşlarını kimseler görmesin diye.
Susar kadın, susar adam.
Susuşları duyulur artık,
Ayrılırlar…
Gider adam, kalır kadın,
Ayrılırlar…
Gider adam, gider aşk,
Ayrılırlar, anılar kalır…
Aşk başlar, aşk yaşar ve aşk ölür,
Geriye yorgun bir şiir kalır…
/2014/ Hilal Erkan